روایت مهندس چمران از آخرین سفر و شهادت آیت الله مهدی شاه آبادی

روایت مهندس چمران از آخرین سفر و شهادت آیت الله مهدی شاه آبادی

«مهدی چمران» رییس شورای شهر تهران و همرزم شهید حجت الاسلام والمسلمین مهدی شاه آبادی که در لحظه شهادت این شهید بزرگوار همراهش بوده است، در وصف عروج این سالک لقاء الله اظهار داشت: یکی از مصادیق تحرک و پرکاری شهید حجت الاسلام شاه آبادی، همین حضورش در جبهه های جنگ بود که با وجود مسئولیت های مختلف از جمله نمایندگی مجلس، مشتاقانه از کوچک ترین فرصت ها برای حضور در کنار رزمندگان استفاده می کرد.
 
این شهید بزرگوار پس از اطلاع از برنامه سفر ما، ابراز تمایل کرد که در این سفر حضور داشته باشد و به همین منظور به اتفاق یکی دو نفر از دوستان صمیمی و همچنین یکی از فرزندانشان عازم سفر شدند. ایشان مقداری دیر به فرودگاه رسیدند و در واقع، هواپیما روی باند بود که ایشان رسید. به هر حال با تلاشی که صورت گرفت، هواپیما متوقف شد و حجت الاسلام شاه آبادی به اتفاق فرزند و دوستانشان سوار هواپیما شدند و به مقصد اهواز پرواز کردیم.
 
* اهتمام شهید شاه آبادی به استفاده از وقت
 
به اهواز که رسیدیم، یادم هست نخستین جمله ای که گفتند این بود که: «از هر لحظه و دقیقه وقتمان باید به خوبی استفاده کنیم. حتی اگر شد از یک کلانتری هم بازدید کنیم، نباید اجازه دهیم وقتمان تلف شود». به برادران تبلیغات هم که در اهواز مستقر بودند، همین جمله را گفتند و از آنها خواستند که به اصطلاح برنامه پری را برایشان در نظر بگیرند که هیچ وقت خالی و تلف شده ای، نداشته باشد.
 
بعد از ظهر روزی که رسیدیم، بازدیدی از یکی از وسائل و ادوات نظامی داشتیم که قرار بود یا تغییراتی روی آن انجام شود یا اساساً خودمان چیزی مشابه آن بسازیم. در طول مسیر، هرجا که با رزمندگان برخورد می کردند و هرجا که گروهی از آنان متمرکز بودند، با تبسمی دلنشین به سراغ آنان رفته و با روحیه ای شاد به روبوسی و صحبت با آنها می پرداختند و طراوت و شادابی را برایشان به ارمغان می برد.
 
* علاقه و ارادت شهید شاه آبادی به رزمندگان
 
آن شب در پادگان شهید بهشتی اهواز، نماز مغرب و عشا را به جماعت اقامه کردیم و پس از نماز نیز، ایشان به سخنرانی پرداختند. بعد از اتمام سخنرانی، رزمندگان و بسیجیان برای مصافحه و روبوسی با ایشان هجوم آوردند به گونه ای که برادرانی که آنجا مهماندار بودند، سعی می کردند افراد را قدری از ایشان دور کنند تا شهید شاه آبادی اذیت نشوند، اما رزمندگان دست‎بردار نبودند و من می دیدم که حتی گردن ایشان را به طرف خودشان می کشیدند تا ببوسند و آن برادران فریاد می زدند: «بابا گردن ایشان را کندید!» و ایشان می گفت: «گردن که ارزشی ندارد؛ جانم متعلق به این عزیزان است. بگذارید بیایند تا من آنها را ببوسم».
 
بعد از سخنرانی، به محل اسقرار دوستان تبلیغات جبهه و جنگ برگشتیم و قرار شد صبح زود عازم جزیره مجنون شویم. البته به خاطر وضعیت خاصی که آن روزها جزیره داشت، برادران سعی داشتند ایشان را از این بازدید منع کنند ولی شهید شا ه‎آبادی به شدت اصرار داشتند که برای بازدید و دیدار با رزمندگان همراه ما بیایند. در هرحال به اتفاق ایشان و فرزندشان و همچنین دو سه نفر از دوستان مسجدی شهید و نیز یکی از نمایندگان زاهدان در مجلس، صبح زود حرکت کردیم.
 
قبل از اینکه به جزیره مجنون برسیم، سر راهمان قرارگاه لشکر 92 زرهی خوزستان قرار داشت. جانشین لشکر، افسری بسیار شجاع و متدین به نام «سرتیپ اقارب پرست» بود که او هم در همان جزیره مجنون به درجه رفیع شهادت نایل گشت. وی از روزهای آغازین حصر آبادان تا زمان آزادی این شهر آنجا ماند و با تجهیز گردان تانک المهدی به مقابله با دشمن پرداخت. من پیشنهاد کردم ملاقاتی هم با این فرمانده شجاع داشته باشیم و ایشان نیز مشتاقانه پذیرفت و به دیدار وی رفتیم. مدتی نشستیم و صحبت کردیم و اتفاقاً آن عزیز هم توصیه می کرد که به جزیره نرویم اما اساساً برنامه مهم و از پیش تعیین شده ما بازدید از جزیره بود.
 
به هرحال پس از آن دیدار کوتاه، به طرف جزیره به راه افتادیم تا به پل رسیدیم و با ماشین از روی پل شناور ادامه مسیر دادیم. از زمانی که سوار اتوبوس شدیم شهید شاه آبادی شروع کردند به تعریف خاطرات زمان دستگیری خودشان توسط ساواک و ایام زندان و اتفاقات تلخ و شیرین آن روزها؛ و به قدری با ذکر جزئیات به بیان خاطرات می پرداختند که فرزندشان می گفت بسیاری از این موارد را برای نخستین بار است که از زبان پدر می شنود.
 
* دلش می خواست جلوی ماشین بنشیند تا رزمندگان را بهتر ببیند
 
ایشان روی پل هم همین خاطره گویی را ادامه دادند. این پل از قطعات متعددی ساخته شده بود و همین باعث می شد به هنگام عبور از روی آن، صدای خاصی به گوش برسد که شهید شاه آبادی آن را به صدای حرکت قطار روی ریل تشبیه می کرد. بسیار شاداب و باطراوت با همراهان شوخی می کردند و حتی می گفتند: «دلم می خواست از همین جا می پریدم توی آب و شنا می کردیم!» ایشان دوست داشتند همواره جلوی ماشین بنشینند تا بتوانند به خوبی رزمندگان را ببینند و برایشان دست تکان دهند و به اصطلاح حال و احوال کنند. آن موقع هم به همین صورت جلوی ماشین نشسته بودند و به رزمندگان «خسته نباشید» می گفتند.
 
به هرحال از پل گذشتیم و به جزیره رسیدیم. شروع کردیم به بازدید از جزیره و جاده خاکی در دست احداث و قرارگاه های مختلف، تا اینکه ظهر شد و برای اقامه نماز به یکی از قرارگاه ها رفتیم. سنگر نسبتاً بزرگی آنجا بود که گنجایش حدود بیست نفر را داشت. یکی از همراهان که مسئول تبلیغات بود اذان گفت و در همان سنگر به اقامه نماز پرداختیم. یادم هست که مکبّر، تکبیرهای نماز را در بلندگو می گفت که شهید شاه‎آبادی به وی گفت: «چه اصراری هست که در این فضای کوچک هم از بلندگو استفاده شود؟ بیرون که دیگر کسی نیست! اگر هم کسی هست که نیازی به تکبیر ندارد و ضرورتی برای استفاده از بلندگو نیست».
 
* دعای سجده آخرین نمازش طلب شهادت بود
 
در هر حال این نماز جماعت، حال و هوای معنوی خاصی برای همه ما به همراه داشت به ویژه آنکه در آستانه سالروز شهادت امام موسی کاظم علیه السّلام قرار داشتیم. چیزی که من هیچ‎گاه فراموش نمی کنم دعای ایشان در آخرین سجده نماز است. دعا این بود: «اللّهم انّی اسئلک ان تجعل وفاتی قتلاً فی سبیلک تحت رایة نبیّک و اولیائک» از خداوند می خواستند که وفات ایشان را، کشته شدن در راه خدا و تحت لوای پیامبر و اولیای خدا قرار دهد؛ و این دعا چقدر زود مستجاب شد! پس از اقامه نماز، ناهار مختصری در همان سنگر صرف شد و سپس بازدید از جزیره و قرارگاه ها و مکان های استقرار نیروهای سپاه، ارتشی و بسیج را ادامه دادیم.
 
یکی از مراکز مورد بازدید، یک سایت پدافند هوایی بود که اتفاقاً یک روز قبل، یک هواپیمای عراقی را سرنگون کرده بود که شهید شاه‎آبادی آن عزیزان را مورد تقدیر و تشویق قرار دادند. در طول مسیر، هرجا که رزمندگان مستقر بودند، ایشان به سمت سنگر آنها رفته و به احوال‎پرسی با رزمندگان می پرداختند. از آنجایی که شب جمعه بود، قرار گذاشته بودیم دعای کمیل را در دو نقطه از جزیره (با توجه به وسعت جزیره) برگزار کنیم. برای جمع بزرگتر شهید شاه آبادی بروند و برای جمع کوچکتر، بنده و یکی دیگر از دوستان برویم. من دیدم به غروب آفتاب نزدیک می شویم و ممکن است دیر شود.
 
پیشنهاد کردم سریعتر برگردیم تا اینکه شروع به خواندن دعای کمیل کردیم به حرکت سریع خود ادامه دادیم و به خاطر این که حرکتمان سریعتر شود از ایشان خواستم عبایشان را به من بدهند تا راحت‎تر بتوانند بدوند که ایشان هم پذیرفتند. من و ایشان در کنار همدیگر و جلوتر از بقیه می دویدیم و سایر دوستان هم با فاصله های مختلفی پشت سر ما حرکت می کردند. یادم هست آن دو رزمنده ای هم که با ما بودند، می گفتند: زودتر برگردید چون عراق به هنگام غروب این جزیره را زیر آتش می گیرد؛ مخصوصاً حالا که هواپیمای عراقی هم توسط رزمندگان ساقط شده است.
 
شاید حدود صد متر یا کمتر، از هواپیمای ساقط شده عراقی دور شده بودیم که صدای انفجاری مهیب سکوت نیزار را شکست و دود غلیظ سفیدی به هوا برخاست. با شنیدن صدای انفجار، بلافاصله همگی طبق معمول روی زمین دراز کشیدیم.
 
می شود گفت قبل از انفجار تقریباً متوجه هیچ صدایی نشدیم تا بتوانیم قبل از انفجار درازکش کنیم. شهید شاه‎آبادی هم به حالت درازکش روی زمین بودند تصور ما این بود که ایشان هم مانند بقیه افراد در این حالت قرار گرفتند.
 
* شرح به خون غلتیدن پیکر شهید شاه آبادی
 
در هرحال گلوله توپ منفجر شد و از آنجایی که دود برخاسته کمی سفیدرنگ به نظر می رسید، من نگران شیمیایی بودن گلوله شدم چون در آن مقطع، عراق از سلاح شیمیایی زیاد استفاده می کرد. ماسک و وسایل ضدشیمیایی هم در ماشین بود و همراه نیاورده بودیم. به همین دلیل فریاد زدم: به‎سمت مخالف جهت وزش باد حرکت کنید! بلند شدیم که بدویم، دیدم ایشان به همان شکل روی زمین خوابیده اند و بلند نمی شوند.
 
فرزند ایشان سریع خود را به کنار پدر رساند و ناگهان صدای فریاد و شیون فرزند را شنیدم که با لفظ «آقاجون» ایشان را صدا می کردند. این مسئله باعث شد همگی خود را به ایشان برسانیم و دور ایشان جمع شویم. صحنه دردناکی بود. با مشاهده بدن خون آلود ایشان، بهت و حیرت و غم و اندوه سراسر وجودمان را فرا گرفت. صورت و بدنشان خونریزی شدیدی داشت. ترکش گلوله توپ به صورت ایشان اصابت کرده و به داخل سر و مغز رفته بود و گویا همین باعث شده بود که در همان لحظات اولیه، روح بلندشان از جسم خاکی جدا شده به سوی معبود پرواز کند.
 
البته ترکش دیگری هم به پایشان اصابت کرده بود. سر ایشان را به دامن گرفتم. نمی توانستیم صبر کنیم و دست روی دست بگذاریم. خون به شدت فوران می کرد. پارچه ای را به صورت ایشان بستم تا حتی الامکان از خونریزی بیشتر جلوگیری شود. نمی خواستم و نمی توانستم قبول کنم که فردی که تا چند لحظه قبل با آن شور و هیجان و تحرک و شادابی و طراوت، به عنوان دوست و معلم در کنارمان بود، این‎گونه از میان ما پر کشیده عروج خود را آغاز کرده باشد.
 
در هرحال جای وقت تلف کردن و تعلل نبود. نباید فرصت را از دست می دادیم. به سرعت ایشان را بر دوش گرفتیم و شروع به دویدن به سمت ماشین کردیم تا سریعتر ایشان را به درمانگاه یا بیمارستان برسانیم. اما آن‎قدر شوک وارد شده بود و آن‎قدر این ضربه مهلک بود که توان همه ما را گرفته بود. با وجود اینکه وزن بدن ایشان زیاد نبود اما رمقی هم در جسم و جان ما نمانده بود.
 
زمین نیزار هم مردابی بود و این مسئله حرکت را مشکل تر می کرد. پس از طی مسافتی، عبای ایشان را پهن کردیم و بدن مطهرشان را در عبا قرار دادیم. به نوعی که از عبای ایشان به عنوان برانکارد استفاده کردیم تا سرعتمان افزایش یابد. در همان لحظات گلوله دیگری هم شلیک شد که کمی دورتر از ما به زمین اصابت کرد و بحمدالله آسیبی به دوستان نرسید. متأسفانه هوا هم تاریک شد و بر مشکلاتمان افزود. دقیقاً نمی دانستیم چگونه و به کدام سو باید ادامه مسیر بدهیم. هرکدام از دوستان مسیری را پیشنهاد می کرد.
 
غم و اندوه از یک سو و سرگردانی و سردرگمی از سوی دیگر، به شدت عرصه را بر ما تنگ کرده بود. بالاخره شلیک کاتیوشا های کنار جاده به دادمان رسید و سبب شد تا با اطمینان خاطر به سمت جاده حرکت کنیم.
 
در طول مسیر با فریاد الله اکبر، هم به خودمان روحیه و انرژی می دادیم و هم به نوعی درخواست کمک می کردیم تا اگر کسی در آن نزدیکی هست به کمکمان بیاید که اتفاقاً دوستان واحد پدافند هوایی با شنیدن صدای انفجار گلوله توپ احساس خطر کرده بودند. وقتی به ما رسیدند، کمک کردند سریعتر به جاده برسیم. البته همین سریعتر رسیدن هم شاید بیش از نیم ساعت طول کشید چرا که در زمین گل آلود و مردابی نیزار، آن هم با آن حال زار ما به سختی می شد بدویم و حرکت کنیم.
 
* شهادت شاه آبادی شعله آتشی بر دل غم‎دیده ما بود
 
در هرحال خود را به جاده و کنار ماشین رساندیم و بلافاصله به سمت سنگر درمانگاه و بهداری حرکت کردیم. البته برای من تقریباً شهادت ایشان قطعی شده بود اما چون اطمینانم صددرصد نبود و از سویی فرزند ایشان هم آنجا حضور داشت، نمی شد این مسئله را خیلی صریح عنوان کرد. به درمانگاه رسیدیم. گرچه امید زیادی نداشتیم اما مأیوس هم نبودیم و با خودمان می گفتیم ان‎شاءالله در درمانگاه می شود کاری کرد. اما این امید اندک هم دوام چندانی نداشت و صدای پزشک درمانگاه که می گفت: «ایشان به لقاءالله پیوستند و نمی شود کاری کرد».
 
خبر شهادت شهید شاه آبادی آب سردی بود بر جسم و جان خسته؛ و شعله آتشی بود بر دل غم‎دیده مان. آه و ناله جانسوز دوستان بلند شد. گریه و شیون فرزندشان درد ما را دوچندان می کرد. لحظات جانکاه و سختی بود. دیگر مطمئن شدیم که برای همیشه یار وفادار امام و فرزند برومند انقلاب را از دست دادیم. باور کردیم معلمی بزرگ که عاشقانه، صادقانه و دلسوزانه برای مردم به ویژه مستضعفین و جوانان خدمت می کرد، پس از سال ها مبارزه در راه پیروزی انقلاب و سال ها تلاش و کوشش در سنگرهای مختلف نظام مقدس جمهوری اسلامی از میان ما رفت و دوستان و یاران خود را با غمی سنگین تنها گذاشت. قرار شد جزیره را ترک کنیم. به‎یاد آوردم که چگونه با لبی خندان وارد جزیره شدیم در حالی که هیچ‎گاه تصور نمی کردیم این‎گونه با چشمی گریان از جزیره خارج شویم.
 
* با شهادت حجت الاسلام شاه آبادی یکی از نخبگان انقلاب و نظام را از دست دادیم
 
از روی پل مجنون که عبور می کردیم، آتش گلوله های دشمن، روی پل و اطراف آن را فراگرفته بود و می توانم بگویم آرزوی همه ما این بود که یکی از آن گلوله ها فوز عظیم شهادت را برای ما به ارمغان آورد و این‎گونه بدون آن عزیز سفرکرده بازنگردیم. به معراج شهدا رسیدیم و بدن مطهر آن شهید را جهت انتقال به تهران آماده کردیم. آن شب در معراج شهدا هیچ کس تا صبح نخوابید و همه با این عزیز وداع می کردند. انتقال این خبر به تهران و به خانواده بزرگوار ایشان هم کار ساده ای نبود. آن شب نتوانستیم تماس بگیریم و فردا صبح هم که تماس گرفته شد، من نتوانستم با صراحت خبر شهادت ایشان را بیان کنم و گفتم ایشان مجروح شده اند و در حال انتقال ایشان به تهران هستیم. البته خانواده ایشان متوجه شدند که ایشان به شهادت رسیده اند. به هر حال بدن مطهر این شهید عزیز را با غم و اندوهی وصف ناشدنی به تهران منتقل کردیم و حزن و اندوه مردم در تهران را هم بسیاری از دوستان دیده یا شنیده اند.
 
به‎جرأت می توانم بگویم که در این سفر غم انگیز و دردآور، متأسفانه یکی از نخبگان انقلاب و نظام را از دست دادیم و برای ما حادثه ای بسیار ناگوار و دردناک بود؛ اگرچه برای خود ایشان سعادتی بزرگ بود که همچون سرور و سالار شهیدان که سالها روضه آن حضرت را بر منابر خوانده بودند با چهره ای خونین دعوت حق را لبیک گوید و به آرزوی دیرینه خود که در آخرین نمازشان نیز از خدا آن را طلب می کردند نایل شود. خداوند درجات و مقامات ایشان را عالی تر بگرداند و روح مطهر این شهید والامقام را با سرور و سالار شهیدان و شهدای دشت کربلا محشور فرماید و ما را نیز به فوز عظمای شهادت نایل گرداند.